Cookies

Zonnebloem.nl en de bijbehorende (sub)domeinen maken gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken.

Wij gebruiken functionele en analytische cookies om bezoekers een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen advertentie cookies, zodat De Zonnebloem u relevante en gepersonaliseerde advertenties kan tonen buiten deze websites om.

Uw internetgedrag buiten de websites kan ook door deze derde partijen gevolgd worden door middel van tracking cookies. Door op akkoord te klikken bevestigt u akkoord gaat met het gebruik van analytische en tracking cookies en cookies van derde partijen.

Voor meer informatie klik hier

Instellingen

Zonnebloem.nl en de bijbehorende (sub)domeinen maken gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken.

Wij gebruiken functionele en analytische cookies om bezoekers een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen advertentie cookies, zodat De Zonnebloem u relevante en gepersonaliseerde advertenties kan tonen buiten deze websites om.

Uw internetgedrag buiten de websites kan ook door deze derde partijen gevolgd worden door middel van tracking cookies. Door op akkoord te klikken bevestigt u akkoord gaat met het gebruik van analytische en tracking cookies en cookies van derde partijen.

Voor meer informatie klik hier

U kunt zelf instellen welke cookies u van ons accepteert. Houd er rekening mee dat door het niet accepteren van cookies uw website ervaring niet optimaal kan zijn. Meer informatie over het gebruik van gegevens van verschillende cookies vindt u in ons cookiebeleid.
Via youronlinechoices.com kunt u zelf bepalen per netwerk of u advertenties krijgt te zien op basis van uw vorige websitebezoek en interesses. U kunt de cookies ook van uw apparaat verwijderen door te klikken op de browser die voor u van toepassing is: Chrome, Firefox, Internet Explorer, Edge, Safari (macQS), Opera.

Als je benen het niet goed doen: Paradiso

02-02-2020

Ik zit voor de spiegel en ga met mijn handen door mijn haar. Vanavond gaan we uit. Voor het eerst naar een concert sinds ik in een rolstoel zit. Ik heb er vier jaar voor nodig gehad om de mentale drempel over te gaan. Dat mijn beperking niet meer beperkt. Eén van mijn favoriete artiesten zal ik live zien. Ik kijk er naar uit. Oppas geregeld. En met de tram gaan we op pad. Via de artiesteningang mogen we naar binnen. Daar krijg ik een sleutel toegereikt van de lift. Zo kunnen we zelf naar verschillende verdiepingen. Er gaat een wereld voor mij open. Wat is alles goed geregeld bij Paradiso voor mensen met wielen. Niets geen obstakels. De beren die ik ooit had bedacht zijn nergens te bekennen. Ik ben gewoon Sanne, een avondje uit. 

We hebben topplaatsen op het balkon. Ik zit naast twee leuke meiden die net als ik een aardig grote fan zijn. Uit volle borst zingen, gillen en dansen we (zittend) mee. Met mijn vriend gaat het minder goed. Ik kijk naar links en hij zit met zijn ogen dicht. “Huh? Lieverd?” “Ik heb zo’n pijn aan mijn ogen.” Een hele vervelende kwaal waar hij al meerdere behandelingen voor heeft ondergaan maar waarbij niets heeft geholpen. Hij wil absoluut blijven. Maar na 30 minuten houd ik het niet meer: “Schat, ga alsjeblieft naar huis. Je bent echt aan het lijden hier. Ik kom wel thuis.” Vol met liefde geeft hij mij een dikke zoen. Hij ziet in mij weer de oude Sanne. De zelfstandige en stralende vrouw die zo kan genieten van uitgaan, zo zegt hij achteraf. Later die avond belt hij nog wel even op dat ik wel voorzichtig moet doen.

 

James Morisson zingt bijzonder goed live! Zijn schorre stem en bereik laten mij de rest van de avond alles vergeten. Zelf haal ik mijn eigen drankjes. De andere bezoekers helpen mij hier en daar een handje. Iedereen is net zo opgetogen als ik lijkt wel. Na afloopt van het concert vertel ik aan de meiden naast mij dat ik er heimelijk van droom James te ontmoeten. Ik ben niet de enige. Ik pak de sleutel wat steviger vast en rol de zaal uit. Giechelend gaan we de lift in. Helaas is hij nergens te bekennen en zij gaan naar huis. Maar ik heb nog lang geen zin om te gaan. Ik ben voor het eerst sinds tijden weer uit. In de rolstoel. Alleen. Het kan mij niets schelen. Ik voel mij helemaal in mijn element.

Ik besluit in de kelderbar nog wat te drinken. Ik kom overal wel mensen tegen die een praatje maken. We lachen en we praten over het concert. Dan komen ineens de bandleden de bar ingelopen. De groep waar ik bij zit moedigt mij aan. “Kom op, ga met die drummer praten.” Ik rol naar hem toe en we raken super leuk in gesprek. Hij vertelt uitgebreid over de tour door Europa die ze maken. En hoe hectisch dat is. Dan zegt hij ineens: “kom ik neem je mee naar de kleedruimte, dan ontmoet je James.” Ik glunder van oor tot oor. Echt? Ineens staat hij voor mijn neus. We hebben een heel bijzonder en persoonlijk gesprek. Over zijn unieke stem, onze kinderen, de rolstoel en het leven. Het was een prachtig moment!  

Ik rol met veel plezier over het Leidse plein. En adem de koele lucht diep in. Wat voel ik mij vrij. Het voelt bijna een soort van thuiskomen alhoewel ik vroeger het Leidse plein vaak vermeed. De nacht, lachende mensen, meiden mooi gekleed, de muziek. Ik heb het zo gemist. Nu ben ik hier. Wat nou beperking! I’ll beat your ass!

Sanne Baur

Sanne Baur heeft een spieraandoening aan beide benen waardoor ze o.a. chronisch ontstoken enkels heeft. In haar blogs schrijft ze openlijk over haar leven in een rolstoel. Over het proces, het wel/ niet kunnen accepteren hoe het leven loopt. Over het (letterlijk) zittende moederschap. Waar ze in het dagelijks leven tegenaan loopt. En over hoe ze haar geluk en liefde voor het leven weer teruggevonden heeft.