Mij is door de organisatie van de Zonnebloem  gevraagd om de ervaring te beschrijven van een mevrouw die ik bezoek. 

Oorspronkelijk woonde  mevrouw in De Betuwe in een appartement zonder verzorging.

Haar zicht werd al slechter en was ze steeds vaker afhankelijk van anderen. Op een dag opperde haar nichtje, ”Waarom komt u niet in Hendrik Ido Ambacht wonen? Dan zal ik voor u zorgen”.

Dit was een prachtig gebaar en zij heeft dit aanbod aanvaard.

Zij kwam in “Emmastaete “, wonen. Zij heeft daar verzorging en is heel tevreden.

Vanmorgen heb ik een aantal vragen gesteld over hoe zij de Zonnebloem ervoer.

Ze weet niet meer precies hoe ze bij de Zonnebloem is gekomen. Ze dacht dat zij het via een folder heeft ontdekt.
Al gauw had ze contact met bestuurslid Rijka die haar aan een dame voorstelde die haar eens in de twee weken zou bezoeken.
Een gezellig praatje onder het genot van een kopje koffie.

Die dame heeft haar enkele jaren bezocht, maar door haar overlijden was dit abrupt gestopt.Mevrouw vond dit heel jammer.
Daarna heeft Rijka haar met mij in contact gebracht.
Wij kunnen het ook goed met elkaar vinden en hebben aan gesprekstof geen gebrek.

Helaas gaat het lopen steeds minder goed en haar zicht gaat steeds meer achteruit. Ook kan ze geen licht verdragen.
Daglicht is haar al teveel , waardoor ze ook overdag de gordijnen dicht heeft.

Door al deze handicaps is mevrouw niet in staat om aan andere activiteiten, die de Zonnebloem organiseert, deel te nemen.
Daar heeft ze vrede mee.

Ze is ondanks alle gebreken een zeer positief ingesteld persoon.

Ze heeft gelukkig wel een sociaal netwerk.
Mensen die haar regelmatig bezoeken en haar bellen .

Ze is blij dat ze met de Zonnebloem in contact is gekomen waarvan ze nog steeds eens in de twee weken bezoek krijgt.

Gerda Komen