Met negen personen, verdeeld over drie auto’s, zijn we op weg naar het Fletcher Hotel.

Daar is nou niet bepaald op ons gerekend, want alle parkeerplaatsen zijn vol. Met enige improvisatie kunnen we de auto’s toch kwijt.

Vol goede moed staan we aan de startlijn te trappelen om te vertrekken. Maar eenmaal aan het lopen, is de snelheid bijzonder laag. Dit komt omdat enkelen zo nodig bij ieder plantje stil moeten staan om een foto te maken.

Het is een uitgelezen dag voor een wandeling: zon, weinig wind en een lekker temperatuurtje. Opvallend is dat de omgeving er weer frisgroen uitziet, dit in tegenstelling tot enkele weken geleden.

Als we denken op de helft van deze dagtrip te zijn, keren we om. Een persoon uit ons gezelschap laat zich ontvallen de zee te willen zien. En je gelooft het of je gelooft het niet: nog tien meter lopen en daar staat een bankje met uitzicht op het water van de Noordzee. Toeval bestaat dus echt.

Er wordt weleens gezegd: wandelen is goed voor lichaam en geest. En dat klopt ook wel, want nu komt de geest aan de beurt en worden er interessante gesprekken gevoerd over aardsterren, peperbussen, supersonische libellen en over de hop. Nee, niet over die vogel, maar over een plantje.

Bij dat woord heb ik altijd associaties met een glas van dat gele vocht met een schuimkraagje.

Net in het zicht van de haven, het restaurant, moeten we even stoppen. En ja hoor, ze zien weer een plantje dat op de foto moet. Maar uiteindelijk komen we toch bij de plaats waar we willen zijn voor de koffie of een ander drankje.

De koffie heeft veel weg van een Haags bakje. Maar met een scheutje erbij zijn we weer gelukkig. De appeltaart of andere versnapering maakt ook veel goed.

En om de dag af te sluiten, krijgen we nog een spoedcursus vogelgeluiden herkennen. Maar om een voldoende te scoren, moet je toch zelf minstens wel een vogel zijn.

Om vijf uur gaan we met een goed gevoel en enige kennis rijker huiswaarts.