We gingen iets met carnaval doen. Dat werd deelname aan het 66+ Carnavalsfeest van de Vestingnarren. Maar zouden we daarvoor wel deelnemers krijgen die meewilden, want het was ’s avonds.

We hoefden niet echt carnavalskleding aan, maar dat vond ik een beetje kaal en ik had gezorgd voor wat hoedjes en boerenzakdoeken.

Donderdagavond, 12 februari, om 19.30 u.  

Helaas hadden zich een paar deelnemers afgemeld, dus bestond ons groepje maar uit 5 deelnemers en 2 begeleiders: 2 Miepen, 2 Leny’s (waaronder ik), Nel, Aty en Coby.  We hadden een eigen Zonnebloemtafel.

Volle zaal, met alles wat bij een carnavalsfeest hoort: een oude en een jonge prins met hun gevolg, dweilorkest, shows enz. enz. Hapjes en drankjes gingen rond. Geweldig.

Het Carnaval in Naarden was voor de Naardernezen van ons groepje een feest van herkenning. Miep Mei werd ten dans gevraagd door iemand met een veer op zijn hoofd, Aty Woudenbergh stond regelmatig te praten met oude bekenden. Na een tijdje miste Aty haar bril die ze in de voorkant van haar bloes had gestoken. O jee. Nergens te vinden. Hopelijk is hij niet kapot getrapt.

Maar ondertussen ging het feest natuurlijk door. We sjoenkelden, zwaaiden met onze armen, klapten in onze handen en stampten met onze voeten,  we zongen luidkeels mee. Het ‘alaaf’ was niet van de lucht. En dat allemaal vanaf onze stoel.  Het leek wel stoelgymnastiek, maar dan net even anders.

Wat mij betreft: volgend jaar weer.

De volgende avond kreeg ik een telefoontje dat de bril was gevonden! En ook nog heel.  

Groetjes Leny