Cookies

De Zonnebloem gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren, gebruiksgemak te verbeteren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties en informatie te zien krijgt wanneer u gebruik maakt van deze website. Meer informatie over de cookies kunt u vinden op onze privacy pagina.

Zussen herenigd dankzij Zonnebloemauto

22-07-2019

Coby zag haar zussen Miep en Lenie een halfjaar geleden voor het laatst. Een gemis dat ze elke dag voelt, want ze zijn heel hecht. Op 5 juni brachten vrijwilligers Coby met de Zonnebloemauto naar haar zussen toe. “Het was de mooiste dag van mijn leven.”

Coby groeide op in Rotterdam, met twee zussen en drie broers. “Breed hadden we het niet, wel heel gezellig onder elkaar”, vertelt ze. Omdat vader fysiek beperkt was en moeder bedlegerig, kwam het runnen van het huishouden op de kinderen neer. En vooral op oudste dochter Coby. “Ik zie ons nog zitten aan tafel. Samen spelletjes spelen, met z’n allen eten en daarna met mijn zusjes druk kwebbelend de afwas doen. Het was zo’n fijne tijd.” 

Zorg

Coby trouwde met Gerard, die ze ontmoette op een dansavond. “Hij was een Limburger, die in Spijkenisse werkte. Het klikte meteen tussen ons.” Ook na haar huwelijk staat Coby’s leven in het teken van zorg. “Mijn ouders woonden bij ons in en ik heb hen allebei tot het einde van hun leven verzorgd.” Hetzelfde deed Coby later voor Gerard. “Gerard tobde na een hart- en herseninfarct met zijn gezondheid. Ik heb hem vijftien jaar verzorgd tot hij overleed in 2010. Ik ben dankbaar dat ik dat voor mijn dierbaren heb kunnen doen.”

Fysiek beperkt

In 1995, toen Gerard al ziek was, verhuisden ze naar zijn thuisbasis Nederweert. Na zijn overlijden bleef Coby er wonen. Sinds ze zelf fysiek beperkt is speelt de Zonnebloem een grote rol in haar leven. “Ik geniet enorm van de activiteiten. Even lekker eruit, gezelligheid met elkaar.” Ook gaat Coby met de Zonnebloem op vakantie. Maar één ding blijft altijd: het gemis van haar familie. “Mijn broers zijn intussen alle drie overleden. Mijn zussen wonen in Barendrecht en Rotterdam. Als je fysiek beperkt bent, kom je daar niet zomaar.”

Winactie Zonnebloemauto

Toen Coby bij de afdeling vertelde hoe graag ze naar de verjaardag van haar zus Miep zou willen, grepen vrijwilligers van de afdeling Nederweert hun kans en gaven haar wens op voor de winactie van de Zonnebloemauto. Op de ochtend dat vrijwilligers Jacqueline en Frans van de afdeling Nederweert voorrijden met de Zonnebloemauto staat Coby al klaar. “Alles ging verkeerd vanochtend. Ik had mijn broek eerst achterstevoren aan”, lacht ze. “Ik ga vrijwel niet meer op stap en ben gewoon zenuwachtig. Ik denk ook van enthousiasme.”

Kippenhok

Als ze de straat in rijden waar Miep woont staat er een hele delegatie klaar. “Tante Coby”, klinkt het enthousiast zodra Jacqueline en Frans de achterklep openen. Het zijn de vijf dochters van Miep die klaarstaan om hun tante te verwelkomen. Ook Miep verschijnt, met wat hulp, in de deuropening. De zussen omhelzen elkaar en lijken elkaar niet meer los te willen laten. “Ik vind het zo fijn dat je er bent”, zegt Miep geëmotioneerd. Dan komt zus Lenie er ook bij. Er wordt volop geknuffeld en druk gekletst. “Het lijkt hier wel een kippenhok”, grapt Coby. Waarop iedereen in de lach schiet.

Zoete inval

De zusjes nestelen zich samen op de bank. De gelijkenis is duidelijk te zien en wordt versterkt doordat ze alle drie in bloemetjes zijn gehuld. Coby straalt. “Wat is dit fijn. Miep en ik woonden vroeger één straat van elkaar. Haar meiden kwamen dagelijks bij ons over de vloer. Ik hou zoveel van allemaal.” De nichten zorgen vandaag voor het eten. De één heeft groentesoep gemaakt, de ander een lekker taartje, en zo verder. Jacqueline en Frans wordt op het hart gedrukt vooral te blijven. “Zo zijn we opgevoed”, zegt Coby. “Het was bij ons een zoete inval. Iedereen was welkom. Die gastvrijheid zit bij ons allemaal ingebakken.”

Vroeger

Jacqueline en Frans hadden de hereniging niet willen missen. “Het is geweldig om dit mee te maken”, vertelt Jacqueline. “Ze zijn meteen weer de zussen van vroeger. En zo lekker Rotterdams: vol humor en recht voor zijn raap. Als Amsterdamse voel ik me meteen thuis.” Als Frans het ‘kippenhok’ even verlaat voor een wandeling, vraagt Coby hoe laat hij weg wil. “Als jij weg wilt”, knipoogt hij. “Het is jouw dag.” Coby glundert. “Dan blijf ik graag voor het avondeten.” Ze raken niet uitgepraat. Er worden volop verhalen van vroeger opgehaald. En regelmatig gieren ze het uit met z’n allen.

Mooiste dag

Als Coby na een uitvoerig afscheid op weg terug is naar Nederweert is ze zichtbaar aangeslagen. “Ik voel me zo verwend. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoeveel deze dag voor me betekent. Het was de mooiste dag van mijn leven, echt waar.”