Samen naar een volleybalwedstrijd

Anita Peters en Yvonne Jansen kennen elkaar al meer dan vijftig jaar. Hun vriendschap is gebouwd op veel wederzijdse waardering én een flinke portie gedeeld optimisme. Yvonne besloot dat haar vriendin, die door ziekte rolstoelafhankelijk is geworden, een verrassing verdiende en kwam in actie. Via de Zonnebloem verraste ze Anita met een uitje naar een volleybalwedstrijd van het Nederlands vrouwenteam. Een dag met een gouden randje voor volleyballiefhebber Anita én voor Yvonne; de sport heeft er een fan bij. 

Eensgezind, goed gemutst en in voor een lach. Dat is de indruk die de dames uit omgeving Doetinchem achterlaten. De twee zijn geboren in het dorp Beek. “We zaten al bij elkaar op de lagere school. Later fietsten we dagelijks samen naar de middelbare en gingen we op stap”, aldus Anita, die inmiddels in het verderop gelegen Wehl woont. Maar uit het oog betekent niet uit het hart: “Het contact is altijd gebleven”, duidt Yvonne hun betrokkenheid. Anita heeft MS en is sinds een jaar of tien rolstoelafhankelijk. Een bezoekje aan Yvonne is niet zomaar geregeld. Gelukkig wipt Yvonne regelmatig binnen om bij te kletsen. Niets blijft onbesproken. “Zo hoor je nog eens wat”, vertelt Anita over de laatste nieuwtjes over haar oude dorp.

‘Ben ik een afspraak vergeten?’

Beide dames zijn betrokken bij de Zonnebloem. Anita als deelnemer bij regio Doetinchem, dat haar veel contacten en gezellige middagen oplevert, vertelt ze. Yvonne is vrijwilliger bij afdeling Beek/Loerbeek. Toen ze de kans kreeg om een Zonnebloemdeelnemer te nomineren voor een hartenwens, greep ze die aan: “Anita is altijd zo opgewekt, ondanks de tegenslagen die op haar pad komen. Dus ik vond dat ze een verrassing verdiende en vroeg haar dochter waarmee ik haar nu echt kon verrassen. Zij zei: een volleybalwedstrijd van hoog niveau bijwonen.” 

Zo gezegd, zo gedaan. Yvonne bracht een verrassingsbezoek aan Anita om haar het nieuws te vertellen. “Het was nog vroeg en Yvonne stond op de stoep. Ik dacht even: ben ik nu een afspraak vergeten? Maar nee”, blikt Anita terug. “Surprise!”, doet Yvonne het moment na. “Ik was overdonderd, maar vond het erg leuk!”, lacht Anita. 

Opgaan in het spel

Na een succesvol verrassingsmoment, was het een paar weken later zover. “We deden de voorbeschouwing van de wedstrijd tijdens een lekkere lunch, daarna gingen we naar de sporthal”, vertelt Yvonne. Yvonnes man reed in de speciale bus waarin Anita in haar rolstoel mee kon. Voor hem de eerste keer. “Dat ging perfect”, aldus Anita. Eenmaal aangekomen op de locatie, namen Anita en Yvonne recht achter de boarding plaats. Zo dichtbij konden ze opgaan in het spel. Letterlijk, vertellen ze: “Tijdens de warming-up vloog er weleens een bal tegen ons hoofd!” De dames tonen hun sportiviteit door er lachend op terug te kijken: “Welnee, dat deed geen pijn!” 

Zonder kleerscheuren

Lange rally’s

Anita’s liefde voor de sport begon al in haar jeugd: “Van mijn twaalfde tot achtentwintigste deed ik mee aan de volleybalcompetitie, daarna was ik trainingslid, dus deed ik niet mee aan wedstrijden.” Haar dochter heeft het volleybalvirus ook te pakken. Inmiddels kan Anita door haar ziekte zelf niet meer sporten, maar kijkt ze trouw naar volleybal en andere sporten op tv. Het leukste aan het kijken naar het Nederlands vrouwenteam vindt ze de lange rally’s: “Zelfs een smash wordt opgevangen, waardoor het spel doorgaat.” Doordat Anita Yvonne de regels uitlegde, heeft ze er een mede-supporter bij. “Na ons uitje appte Anita dat volleybal op tv was. Ik weet nu hoe het werkt, waardoor ik ook heb gekeken. Mét plezier!”, vertelt Yvonne.

Hernieuwde energie