Jacqueline en Karin zijn zorgvrijwilliger op MPS de Zonnebloem

Voor Karin begon het avontuur al veel eerder. ‘Als klein meisje stond ik vaak naar de langsvarende schepen op de Maas te kijken. Ik was altijd nieuwsgierig naar wat er aan boord gebeurde. In mijn twintiger jaren groeide de wens om eens mee te gaan met MPS de Zonnebloem. Toen mijn jongste kind naar school ging, kwam er tijd vrij en heb ik me aangemeld. Dat is inmiddels alweer zo’n 27 jaar geleden.’

Delen in de vakantievreugde

Vanaf de eerste reis was Karin onder de indruk van alles wat ze meemaakte. ‘Je wordt onderdeel van de vakantievreugde van mensen die zorgafhankelijk zijn. Dat vind ik heel bijzonder. Ik vroeg na afloop van de eerste reis een vriendin mee en zij is al die jaren met me meegereisd. Later is Jacqueline ook aangesloten.’

Aangrijpende verhalen

In al die jaren zijn de werkzaamheden aan boord voor Karin hetzelfde gebleven, maar ze merkt wel dat er iets veranderd is. ‘Ik heb het idee dat mensen opener zijn geworden. Dat ervaar ik vooral tijdens de nachtdienst. Dan hoor je soms heel aangrijpende verhalen. Vaak ken ik die mensen helemaal niet en zien we elkaar niet eens, omdat het donker is. Maar het geeft me wel het gevoel dat ik iets voor iemand heb kunnen betekenen. Soms is het niet meer dan een luisterend oor, midden in de nacht, maar dat kan al heel waardevol zijn.’

Vrij nemen om mee te kunnen

Jacqueline ging voor het eerst mee rond 2004. ‘Daarna ben ik twaalf jaar op rij meegegaan. Ik werkte toen nog de hele week en nam ieder jaar tijdens Pasen een week vrij om mee te kunnen. Toen de vaarreis tijdens corona niet doorging en ik in datzelfde jaar zelf een herseninfarct kreeg, heb ik een tijdje overgeslagen. Inmiddels ben ik volledig hersteld en heeft Karin me overgehaald om het weer te proberen. Zo stapte ik dit jaar weer aan boord.’

Iets met een glittertje

Er zijn momenten en reizen die je altijd bijblijven. Zo herinnert Karin zich een meisje van begin dertig met wie ze tijdens een reis veel gesprekken had. ‘Haarlevensverhaal raakte me ontzettend. Toen we die week gingen passagieren in Gorinchem, hebben we samen nog een hele mooie middag beleefd. Ze wilde voor het galadiner graag iets met een glittertje. Uiteindelijk vonden we een mooi vest. Toen ik haar ’s avonds zag stralen in haar glittervest, dacht ik: daarom neem ik die week vakantie. Dáár doe je het voor. Echt een reis met een gouden randje.’

Ingespeeld als team

Jacqueline noemt een ander aspect dat haar telkens weer raakt. ‘Ik vind het zo fijn dat vrijwilligers zo behulpzaam zijn naar elkaar toe. Er is niemand die zegt: “Ik help je niet” of “Kun je dat niet alleen?” Echt nooit. Dat is superfijn. Op maandagochtend kijk je rond of je iemand herkent en op dinsdagochtend zijn we als team al helemaal op elkaar ingespeeld, heel bijzonder.’

Bijdragen aan het genieten

Dat Karin al zo lang meevaart, komt vooral door de blijdschap en dankbaarheid van de gasten. ‘Het is zo mooi om mensen te zien genieten en te weten dat je daar zelf een klein steentje aan bijdraagt.’ Jacqueline herkent dat gevoel. ‘De gasten zijn ontzettend dankbaar voor wat je voor ze doet, terwijl je zelf misschien denkt dat het heel gewoon is. Juist dat maakt het afscheid aan het einde van de reis soms moeilijk. Je hebt in een week een bijzondere band met elkaar opgebouwd en dan moet je weer afscheid nemen’. 

Hebben Karin en Jacqueline je aangestoken met hun reiservaringen? Kijk dan eens op zonnebloem.nl/zorgvrijwilliger en lees meer over de mogelijkheden om als vrijwilliger een week mee te varen op MPS de Zonnebloem.