Cookies

De Zonnebloem gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren, gebruiksgemak te verbeteren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties en informatie te zien krijgt wanneer u gebruik maakt van deze website. Meer informatie over de cookies kunt u vinden op onze privacy pagina.

Zonnebloemauto herenigt Gerrit met zijn koeien

17-06-2019
Koeien waren voor hobbyboer Gerrit zijn lust en zijn leven. Tot hij vier jaar geleden een herseninfarct kreeg en niet meer voor ze kon zorgen. Hij mist zijn koeien nog elke dag. Onlangs zocht hij ze op met de Zonnebloemauto. “Kijk daar, ik zie ze al!” 

Gerrit en zijn Willemien wonen op een boerderij in Kaatsheuvel. Met anderhalve hectare grond rond het huis. Tot vier jaar geleden graasden daar de koeien van Gerrit. Als boerenzoon zit de liefde voor vee hem in zijn bloed. Tien jaar geleden kwam Gerrit thuis met zijn allereerste koe, Elke. Een Brandrode rund, een prachtig diepbruinrood oud-Hollandsras. Elke had haar moeder verloren en was met de fles grootgebracht, waardoor ze heel heel aanhankelijk en mak werd. Elke kreeg een kalfje, dat ze gewoon mocht houden. Dit kalfje kreeg ook weer een kalfje en na een paar jaar loopt er een hele koeienfamilie van vier generaties rond het huis. 

 

Herseninfarct

Als Gerrit opeens een herseninfarct krijgt, staat het leven van hem en zijn vrouw Willemien op z’n kop. Gerrit belandt in een rolstoel en moet zelfs opnieuw leren praten. Het huis wordt voor hem aangepast. Maar wat te doen met de koeien? Willemien vertelt. “Ik zag mezelf niet ’s ochtends de stal in gaan, dan douchen om naar mijn werk te gaan en vervolgens ’s avonds weer opnieuw. Ik ben geen boerin. Ik vind het zelfs eng tussen zo’n groep koeien op stal.”
 

Koeienfamilie

Gelukkig vinden ze een goed adres voor de koeienfamilie, bij boer Jeroen in het Gelderse Doesburg. Omdat Gerrit zijn koeien elke dag mist, vroeg Willemien aan Jeroen of ze langs mogen komen. Met twee vrienden rijden ze er op zaterdag 18 mei met de Zonnebloemauto naartoe. “Kijk daar, ik zie ze al”, roept Gerrit enthousiast al van grote afstand. Zijn blijdschap ontroert Willemien. “Ik zie hem bijna nooit meer lachen.” 

 

Mater familias

Even later staat Gerrit oog in oog met zijn geliefde Elke. Ze is wat oud en stram geworden, maar een lieve (over)grootmoeder. Het kalfje dat Gerrit en Willemien vier jaar geleden overdroegen aan boer Jeroen, heeft nu zelf een kalfje naast zich lopen. Willemien glimlacht. “Als de kalfjes achterblijven lopen de moeders gewoon door. Maar die oude trouwe Elke gaat terug om ze te halen. Ze loeit even zachtjes en brengt ze naar hun moeder. Ze waakt over het hele spul als een echte mater familias.”  

 

Energie

Uren brengen ze door in de wei. Gerrit krijgt geen genoeg van zijn koeien. Dan nodigt boer Jeroen ze uit om de stallen te bekijken en de machines. “Heel graag”, glundert Gerrit. Willemien loopt met verbazing achter hem aan. “Ik was bezorgd of hij het wel vol zou houden. Maar hij is niet eens moe.” Jeroen heeft ze ook uitgenodigd om te blijven eten. Als ze even later aan de soep met broodjes zitten, glundert Gerrit nog. Hij kijkt Jeroen aan. “Ik mis mijn koeien nog elke dag. Maar ze hadden geen betere plek kunnen hebben.” Willemien knikt. “Zo fijn dat we hier zijn”, zegt Willemien. “Dit doet Gerrit zo goed. Ik zie hoeveel energie het hem geeft.”