Cookies

De Zonnebloem gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren, gebruiksgemak te verbeteren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties en informatie te zien krijgt wanneer u gebruik maakt van deze website. Meer informatie over de cookies kunt u vinden op onze privacy pagina.

De 250e vaart met onze aangepaste luchtballon: “De reis van ons leven!”

07-08-2018

Hoog in de wolken wil ik wezen! Tijdens onze 250-ste ballonvaart van de Zonnebloem ging de langgekoesterde wens van Toos en Christel eindelijk in vervulling. Ze mochten mee in onze aangepaste luchtballon. Toos: “Het was nog mooier dan in mijn dromen!”  

Op woensdag 18 juli is de grote dag. Christel: “Ik zat vanochtend al vroeg met mijn goeie kleren aan in de kamer. Vandaag gaat het gebeuren, dacht ik. Ik heb er zo veel zin in. Wat de ervaring nog specialer maakt, is dat mijn vaste bezoekvrijwilliger met me meegaat.” Vrijwilliger Mariet is die dag ook al vroeg in touw. “Zoiets maak je niet elke dag mee. Ik vind het heel bijzonder om dit met Christel samen te beleven.” 

Aangepaste luchtballon
De Zonnebloem speelt een belangrijke rol in het leven van Christel ter Braak uit Enschede. Hetzelfde geldt voor de dame met wie ze vandaag de lucht in gaat: Toos de Beer uit Tilburg. Beiden missen geen activiteit van hun plaatselijke Zonnebloemafdeling. En beide dames kijken al jaren verlangend naar die mooie, aangepaste Zonnebloemballon…

Grote wens
Toen ze hoorden dat ze mee mochten konden ze dan ook hun geluk niet op. Toos: “Ik huilde gewoon van geluk. Ik ben 86 en had niet gedacht dat mijn grote wens nog in vervulling zou gaan.” Ook Christel ter Braak geloofde het eerst niet. “Ik gebruik zuurstof en was bang dat een ballonvaart daardoor niet mogelijk was. Ik was zo blij toen ik hoorde dat dit geen probleem is. Verschillende mensen hebben me verteld hoe mooi het is daarboven.” Ook bij Toos was dat het geval. “Ik dacht steeds: dat wil ik ook meemaken!” 

Contact
Op de ontmoetingsplaats staat een lichtgespannen Zonnebloemvrijwilliger Berry te wachten. Hij gaat vandaag met Toos mee in de aangepaste luchtballon. “Ik ben heel benieuwd, al lijkt me ook best wel eng.” Hij ziet Toos vandaag voor het eerst sinds jaren weer. Ze kennen elkaar van vroeger en hebben altijd contact gehouden. “Ik vind het heel leuk dat ze mij heeft meegevraagd en kijk ernaar uit om haar weer eens te zien.” 

‘Durft u dat, oma?’
Als de dames en de ballon zijn gearriveerd, kijkt iedereen toe hoe de ballon wordt opgetuigd “Alleen dit zien is al een belevenis”, zegt Toos. Last van zenuwen heeft ze niet. “Ik heb geslapen als een roos. Toen ik wakker werd, dacht ik: joepie, het gaat eindelijk gebeuren.” Christel knikt instemmend. “Mijn kleinkinderen riepen: ‘Durft u dat dan, oma?’ Durf ik dat, zei ik dan. Ik kijk ernaar uit. Het lijkt me zó mooi!”

God in Frankrijk
Dan is de luchtballon klaar voor vertrek. Toos en Christel stappen in met hulp van Berry en Mariet. “Geweldig hoe makkelijk je in die mand stapt”, zegt Toos. “En die stoelen! Hoge rug, comfortabele zitting, verhoging onder de voeten. Ik zit hier als een God in Frankrijk”, roept Christel lachend. Nadat de achterblijvers op de grond zijn uitgezwaaid, zweven ze in alle rust hoog boven de boomtoppen. Toos geniet zichtbaar. “Wat een fantastisch zicht heb je vanuit deze stoel. En zo muisstil als het is, echt bijzonder!” Christel valt haar bij. “Ik hoor beneden zelfs een paard galopperen. Zo stil is het.”  

Op rolletjes
Na een uur heerlijk toeven in de lucht, begint de ballonvaarder aan de landing. “Hou je vast”, zegt hij. Maar volgens de dames is dat helemaal niet nodig. “Wat een zachte landing!”, roept Toos uit. “Je bent aan de grond voor je het weet.” “De landing ging echt op rolletjes. Door de wieltjes die eronder zitten, rol je zachtjes de vaart eruit. Fantastisch!”, beaamt Christel. 

Toast
Tijd voor een toast op de geslaagde vaart. “Op de reis van ons leven”, zeggen Toos en Christel in koor. Toos stoot haar dochter aan, die vandaag mee is als chauffeur. “Ik wil nog een keer”, zegt ze. Jolanda schiet in de lach. “Dat meen je toch niet, mam?” “Jawel”, zegt Toos. Berry snapt haar wel. “Ik vond het vet gaaf. Het opstijgen, zien hoe de wereld steeds kleiner wordt. Ik dacht dat het eng zou zijn, maar dat was het helemaal niet. Het was juist heel rustgevend.” 

Droom die uitkwam
Voldaan keert iedereen naar huiswaarts. Mariet en Christel praten na over de bijzondere belevenis. “Ik heb zo genoten”, zegt Mariet. “Het was een indrukwekkende ervaring. Ik kreeg zo’n warm gevoel daarboven. Alsof er een totale rust over me kwam. Ook om het samen te beleven met Christel, vind ik heel waardevol. Het heeft onze band sterker gemaakt. We hebben samen iets unieks meegemaakt.” Christel knikt: “Het was een droom die uitkwam. En zo vaak droom je niet samen!”