Cookies

De Zonnebloem gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren, gebruiksgemak te verbeteren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties en informatie te zien krijgt wanneer u gebruik maakt van deze website. Meer informatie over de cookies kunt u vinden op onze privacy pagina.

"Dat dit mogelijk is, betekent zó veel voor ons"

29-10-2018

Anton en Joke Akkermans willen na het overlijden van hun 2 zoons dolgraag nog eens naar het Duitse bedevaartsoord Kevelaer. Maar hoe? Joke gebruikt  een elektrische rolstoel en Anton mag na een zware hartoperatie geen auto meer rijden. Dankzij de Zonnebloemauto en een bevriende chauffeur konden ze toch terug naar deze voor hen zo speciale plek. 

Als Jan van Loon – familievriend én chauffeur tijdens het tripje – op de dag van vertrek om half negen de Zonnebloemauto voorrijdt, staan Anton en Joke al op de uitkijk. “Uitjes zijn voor ons een zeldzaamheid, dus we kijken er echt enorm naar uit”, zegt Joke. Jan laadt de bagage in en helpt Joke met haar elektrische rolstoel in de auto. Anton maakt intussen foto’s voor in het plakboek.

Samen naar een bedevaartsoord

Dan is het tijd voor vertrek. Vanaf hun woonplaats Waalwijk, waar ze de Zonnebloemauto ook huurden, is het zo’n anderhalf uur rijden naar Kevelaer. Dit bedevaartsoord ligt in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen, op slechts zes kilometer van de Nederlandse grens. Anton kijkt onderweg uit het raam. “Wat een leuke route met al die mooie dorpjes. Hier zijn we nog nooit geweest.”

Spierziekte Duchenne

Joke knikt en glimlacht. Haar gedachten lijken al af te dwalen naar Kevelaer en naar hun jongens… Anton vertelt hun verhaal: “De eerste jaren met onze jongens waren onbezorgd. Tot ze een jaar of 3 à 4 waren en steeds moeilijker konden lopen. Toen ze geen kracht meer hadden om een stoep op te stappen, wisten we: er is iets goed mis.” Bert en Erwin bleken allebei te lijden aan de erfelijke ziekte Duchenne spierdystrofie.”

Dappere jongens

Joke bleek deze ziekte te hebben doorgegeven, zonder dat ze wist dat ze drager was. Zware jaren volgden, met veel ziekenhuisbezoeken, operaties en heel veel zorgvraag van de ouders. Toch probeerden ze van het leven te genieten, de jongens niet in het minst. “Het waren dappere jongens”, zegt Anton trots. “Wat ze konden, deden ze met volle overtuiging en plezier. Rolstoelhockey, voetbal kijken, carnavallen. Ook moest en zou onze oudste deelcertificaten behalen voor de havo. Wat hem ook is gelukt. De jongens hadden lol in het leven. Onze jongste zei altijd: ‘Wie mij zielig vindt, heeft mij niet gekend’.”

Wereld draait door

Naarmate de tijd verstrijkt kunnen de jongens steeds minder. “Op het laatst konden ze letterlijk geen vinger meer optillen”, vertelt Anton. Bert stierf op 18-jarige leeftijd, Erwin werd dankzij continue beademing 29 jaar. Ze lieten een enorm verdriet en leegte achter. Een leegte die er niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk was. Joke en Anton voelden immers niet alleen het gemis, ook de vele zorgtaken die ze twintig jaar moedig hadden gedragen vielen weg. “Ze zeggen de wereld draait door, maar soms staat ie echt even stil”, zegt Anton. 

Elektrische rolstoel

Op dit dieptepunt in hun leven, wisten Anton en Joke niet hoe ze de draad weer op moesten pakken. Vriend Jan raadde hen aan het bedevaartsoord Kevelaer eens te bezoeken. “Het is 10 of 12 jaar geleden dat we er binnenstapten”, vertelt Anton. “We waren direct diep onder de indruk. De basiliek en de kaarsenkapel zijn werkelijk schitterend. Maar vooral het samenzijn met zo’n grote groep mensen. Dat gaf zo’n steun.”

De wereld nog kleiner

Helaas krijgen Joke en Anton in de jaren die volgen nog meer klappen te verduren. Zo openbaart zich ook bij de Joke de spierziekte Duchenne, waardoor zij in een elektrische rolstoel belandt. En Anton krijgt het aan zijn hart en mag na een zware hartoperatie geen auto meer rijden. “Dan wordt je wereld opeens nog kleiner”, zegt Anton zacht.

Zonnebloemauto in Waalwijk

Al die tijd bleven ze dromen van een terugkeer naar hun geliefde Kevelaer. Maar ze dachten dat het bij dromen zou blijven. Tot ze hoorden van de mogelijkheid om de Zonnebloemauto te huren en nog wel in hun woonplaats Waalwijk. Anton: “Vlakbij huis een betaalbare aangepaste auto kunnen huren: wat een uitkomst! Meteen zei Jan: ik rijd wel. Ook regelde hij een aangepaste kamer voor ons. Fantastisch hoe hij voor ons klaarstaat.” 

Mariabasiliek en het processiepark

Een paar honderd meter vooruit doemt de Mariabasiliek op. “We zijn er al”, roept Joke verheugd. Nadat ze de bagage naar de kamer hebben gebracht sluiten ze meteen aan bij de eucharistieviering. “Geweldig om hier weer te zijn”, zegt Joke even later op het terras. “We hadden niet gedacht hier ooit nog te komen.” Na een heerlijke cappuccino genieten ze met z’n drieën van een wandeling door het fraaie processiepark achter de basiliek. 

Indrukwekkend

Na twee bijzondere dagen rijdt Jan met Joke en Anton weer naar huis. Dit keer is ook Anton wat stiller dan op de heenreis. “Het was zo indrukwekkend”, zegt hij. “Ik zit echt na te genieten. Dat dit dankzij de Zonnebloemauto – en Jan – toch mogelijk is, betekent zó veel voor ons. Het zijn momenten die we nooit zullen vergeten.”